อาณาจักรเหี้ย

มีใครบ้างวะไม่อยากได้บ้าน...

คนตัวเล็กหน่อยแม่งก็อยากได้บ้านที่พอคุ้มกะลาหัวได้   เรียกว่า เล็ก ๆ แต่เป็นสุข

แต่ถ้าไอ้คนตัวเล็กคนนั้นแม่งโตมาซักหน่อย  มันก็คงอยากได้บ้านที่ดูสวยงามซักนิด

แต่ไอ้คนตัวเล็กที่แม่งโตขึ้นมาแล้วและแม่งมีฐานะดีขึ้น   มันก็คงอยากได้บ้านที่ดูโอ่โถงสมฐานะ   แพงนิดแพงหน่อยไม่ว่ากัน

แต่กลับบางคน  แม่ง...  รสนิยมเบียร์แต่อยากเสือกแดกไวน์ 

ซึ่งแม่งก็คือกูตอนนี้  ทั้ง ๆ ที่ตัวกูเองก็ไม่ได้มีเงินเหี้ยอะไรเลย   แต่ก็เสือกหลงไหลได้ปลื้มทุกครั้งเมื่อเห็นโฆษณาบ้านหรู ๆ  ไอ้ประเภทมีทะเลสาป  ทะเลแช่ง  มีสาธารณูปโภคมากมาย  มีสปอร์ตคลับ  (ทั้ง ๆ ที่ตัวกูเองก็ไม่มั่นใจว่าจะมีเวลาเข้าไปใช้บริการแม่งบ้างหรือเปล่า)  

แต่ให้ตายสิ  กูก็อยากได้เหี้ย ๆ ไม่รู้เป็นเหี้ยอะไร  ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนกูหวังว่า  กูอยากมีบ้านหลังเล็ก ๆ พออยู่พออบอุ่นเท่านั้นเอง   แต่ก็นั่นแหล่ะนะถ้ากูไม่มีความกระหายอยากเลย  กูคงขึ้นชื่อว่าเป็นมนุษย์เหี้ย ๆ แบบนี้ไม่ได้หรอก   เพราะคนแม่งต้องมีตัณหา  และคนเหี้ย ๆ อย่างกูแม่งมีตัณหาอยู่เต็มร้อยและแม่งก็กำลังเป็นปัญหา

จริง ๆ แม่งไม่น่ามีปัญหา  ถ้าคนทั้งโลกแม่งเข้าใจถึงความเป็นคน   และเข้าถึงลึกซึ้งถึงคำว่า  ปัจจัย ๔  อย่างเข้าใจถ่องแท้  

เพราะถ้าแม่งเข้าใจ  บ้านจะไม่มีราคาแพง  โรงพยาบาลแม่งจะไม่การชาร์จค่ารักษา   เพราะแม่งเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการ   แต่ไอ้คนที่แม่งขับเคลื่อนธุรกิจตัวนี้  แม่งเข้าใจคำว่า  ปัจจัย ๔ ดี 

แต่แม่งเข้าใจอย่างเหี้ย ๆ

การรักษาพยาบาลถึงแพงระยับ  บ้านถึงมีราคาเกินจะสอย  

คนเราแม่งชอบหากินกับความต้องการของมนุษย์เสมอ  และแม่งก็หาช่องทางมนุษย์เหี้ย ๆ อย่างกูถูกช่อง   เพราะแม่งจี้เข้าหาความโง่ของกูด้วย  

กล่าวคือ  กูเป็นมนุษย์ที่เหี้ยและโง่

ดูก็รู้ว่าบ้านบวกที่ดินแม่งไม่กี่บาท  เก็บเงินซักสิบปียี่สิบปีก็ซื้อที่ปลูกบ้านตามแบบที่ต้องการได้   แต่ด้วยหลายเหตุผลประกอบ  เหตุผลที่สำคัญที่สุดคือ  กูไม่ได้มีพ่อเป็นพระยานาหมื่นนาแสน   ไอ้ทำเลตามแบบที่เห็นในโฆษณากูเลยไม่มี   และจะไปขอซื้อที่แม่งทีละ  สองร้อยห้าสิบตารางวา  มันคงมองหน้าและด่าพ่อกูเป็นแน่

ด้วยเหตุผลเหล่านี้และความอัปภาคย์แห่งชีวิต   กูเลยได้แต่มองและทำซึ้งไปวัน ๆ เวลาเห็นโฆษณาบ้านที่กูอยากได้

ถ้าโชคดี  กูคงเก็บเงินไปซื้อได้  (ซึ่งไม่รู้ว่าชาติไหน)   แต่ก็คงเป็นการซื้อแบบโง่เหี้ย ๆ ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่า  ไอ้ราคาบ้านเจ็ดล้านน่ะ  มันแบ่งเป็นราคาโฆษณาเสีย ห้าล้าน

แต่ถ้าโชคร้าย  กูก็คงเป็นเหี้ยที่มีบ้านอยู่และคงอยู่อย่างเป็นสุข   แต่คงไม่ได้บ้านแบบที่ต้องการ

แต่กูก็ยังดีที่เป็น  ตัวเหี้ยที่เคยโง่เท่านั้นเอง  

คำคมเหี้ย ๆ ประจำวันนี้  "คนที่ซื้อของแบรนด์เนม  ไม่ใช่มีแต่เงินเพียงอย่างเดียวถึงจะซื้อได้   แม่งต้อง "โง่" ด้วย"

โลกใบนี้กูดปิดมาเพื่อเล่าเรื่องเหี้ย  ระบายอารมณ์เรื่องแบบเหี้ย ๆ  เพราะนี่คือ อาณาจักรของเหี้ย   ไม่ใช่โลกของคนดี  ใครที่เข้ามาแล้ว  (หรืออาจไม่มีใครเข้าเลย  กูก็ไม่สน)  ถ้ารู้ว่ามีหางแดงหลังแดงเหมือนกู   พูดกันแบบเหี้ย ๆ ได้เลย   กูไม่ถือ  ไม่ต้องกระแดะ 

โลกของกูไม่ต้อนรับคนกระแดะ  กูจะยกย่องคนเหี้ย ๆ ที่ยอมรับว่าตัวเองเหี้ยเท่านั้น

ขอให้แสงรวีแห่งความเป็นเหี้ยฉาบฉายและสถิตย์กับท่านทุกคน

ความเหี้ยจงเจริญ !!!