อาณาจักรเหี้ย

ตอนนี้กูเป็นบ้าอะไรไม่รู้

ไม่รู้ว่าไอ้โรคบ้า ๆ เหี้ย ๆ นี่ว่าโรคอะไร   เพราะไอ้โรคนี่มันเป็นความกระสันต์ที่อยากจะเสียเงิน   ทั้ง ๆ ที่ไอ้ของเหี้ยนี่เป็นสิ่งที่กูไม่เคยอยากเสียแม่งเลยสักครั้งในชีวิตเหี้ย ๆ ของกูนี้    หรือไอ้โฆษณาเหี้ย ๆ มันมีผลกับชีวิตเหี้ย ๆ ของคนเหี้ย ๆ อย่างกูจริง ๆ

ตลอดชีวิตกู  กู ๓ ด. ครบองค์มาตลอด

๓ ด. ที่ว่านี้เป็นกฏเหล็กของเอกบุรุษที่พร้อมจะตายห่าในวัยที่ไม่สมควร

ด. ๑  ดูด  (บุหรี่ ,กัญชา)

ด. ๒ แดก  (แดกไม่เลือก)

ด. ๓  ดื่ม  (เหล้าและน้ำเหี้ย ๆ ที่คนแม่งควรดื่ม)

บางคนแม่งไม่ครบองค์สามก็ฟาดมะเร็งไปคนละที่สองที่  ไม่ปอดก็ตับตามศรัทธาของพวกแม่งที่อยากจะเป็น   แต่ถ้าครบองค์สามอย่างกูและอย่างพวกเหี้ย ๆ อย่างมึงบางคน   แม่งคงต้องจองมะเร็งในร่างกายไม่ต่ำสองที่แน่ ๆ  เรียกง่าย ๆ ว่ารักษาไอ้ส่วนนี้ไอ้ส่วนเหี้ยนี่กำเริบว่างั้น...

และตลอดเวลามากูก็ไม่เคยกลัวนะ  จะเป็นเหี้ยอะไรก็เป็น   กูถือคติง่าย ๆ ว่า  ตายฝังยังเลี้ยง   เอาชีวิตที่เหลือไปดูดแดกดื่มต่อดีกว่า  เกิดมามีชีวิตเหี้ย ๆ ทั้งที่แล้วก็ต้องมีให้สุด ๆ   เกิดเป็นชายเหี้ยเมื่อง้างคันศรแล้วก็ต้องยิง  

แต่ไอ้โฆษณาเหี้ย ๆ ของ  อลิอันซ์  หัวกล้วยอะไรนี่ล่ะทำให้กูแม่งต้องคิดหนัก   แม่งถ่ายทำโฆษณาง่าย ๆ เหี้ย ๆ แม่งจับคนหน้าตาหมองมานั่งแล้วพร่ำเพ้อเรื่อง คีโม  ฉายรังสี  เหี้ยอะไรไม่รู้   แต่แม่งก็เฉย ๆ นะตรงจุดนี้   เพราะกูคิดเสมอว่าถ้ากูเป็นโรคเหี้ยนี่กูคงไม่ใช้เคมีบำบัด 

จะอหังการ์บอกว่าไม่รักษาแม่งเลยก็เกินไป   เพราะอย่างน้อย ๆ กูเชื่อว่า  ถ้ากูเป็นมะเร็งตรงห่าอะไรสักอย่างถ้าเกิดกูรักษาให้หายได้  กูก็คงกลับมา ดูด แดก ดื่ม ได้อีกครั้ง   จะปล่อยชีวิตให้เปล่าดายปราศจากควันบุหรีและกระไอของเหล้าทำเหี้ยอะไร

แต่ที่กูมอง ๆ แล้วกลัวมันเป็นภาพที่เป็นองค์ประกอบอันหลังว่ะ   แม่งฉายให้กูเห็นถึงภาพครอบครัว  ลูกที่น่ารัก  เมียที่ต้องดูแล  (แม้ในอนาคตกูอาจอยากสะบัดแม่งให้หลุด)  แต่แม่งเป็นสิ่งที่กูต้องห่วงหา   คนเหี้ยยังไงแม่งก็ต้องรักครอบครัวบ้างล่ะวะ   เพราะถ้าคนที่ไม่เหลียวแลครอบครัว   แม่งไม่ใช่คนเหี้ย  แม่งเป็น  คนสารเลว

กูนั่งมองโฆษณา  กูสนใจ  เพราะแม่งเป็นหลักประกันให้กูได้เลยนะเนี่ยว่า   ถ้ากูทำวันนี้แม่งไม่ตรวจร่างกายกู  และถ้าวันหนึ่งกูเป็นขึ้นมาแม่งคนต้องเยียวยากูตามโฆษณา

แต่กูก็ไม่อยากไว้ใจไอ้พวกประกันแม่งเท่าไหร่ว่ะ   เพราะเอาเข้าจริงแม่งอาจมีเงื่อนไขเหี้ย ๆ อะไรที่แม่งซ่อนอยู่ในบันทัดสุดท้ายของกรมธรรม์ก็ได้นี่หว่า

แม้กูไม่มั่นใจ  แต่กูก็อยากทำประกันอยู่ดีว่ะ   กูอยากทำประกันไว้เพื่อให้ลูกเมียกูที่กูจะมีในอนาคตแม่งมั่นใจว่า  ถ้ากูล้มเสียหนึ่งคนครอบครัวแม่งต้องไม่ลำบาก

แต่กูก็กลัวบริษัทประกันแม่งบิดพริ้วว่ะ

แต่ไอ้เหี้ยเอ๊ย...  กูอยากทำจริง ๆ นะ

แล้วถ้าแม่งกวนตีนกูขึ้นมาจริง ๆ เงินกูไม่สูญเหรอนั่นน่ะ

สลัดเอ๊ย...  แล้วกูจะทำไงดีวะ

กูต้องทำประกันเว้ย  ยังไงกูต้องประกันตัวเองไว้

ยัดแม่...  กูคิดออกแล้ววิธีการประกันที่แม่งดีที่สุด   กูเลิก ดูด แดก ดื่ม แม่งเสียให้รู้แล้วรู้รอดไปดีกว่าไหมเนี่ย  แม่งประกันชัวร์แน่ ๆ

แต่ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย  คนเหี้ย ๆ อย่างกูนี่นะจะเลิกได้

เอางี้ดีกว่า  ง่าย ๆ กูคงต้องไปซื้อกระปุกซักใบมา  และแบ่งเงินไว้  สิบเปอร์เซ็นต์ของค่าเหล้าเบียร์ที่จ่ายไปหยอดกระปุกทุกครั้ง   ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินก็คงเยียวยาเหี้ยอะไรกูได้บ้าง

สัตว์...  คิดไม่ตกเลยไอ้เหี้ยกูจะทำอย่างไรกับชีวิตกูดีเนี่ย

พวกมึง ๆ ก็เหมือนกันนะ  ไอ้พวกเหี้ยทั้งหลาย   หาหลักประกันในการใช้ชีวิตไว้บ้าง   มะเร็งน่ะถ้าแม่งเป็นแล้วมึงมีเงินแค่ไหนมึงก็ซื้อประกันให้ตัวพวกไม่ได้  อย่าว่าแต่มะเร็งเลย  ไอ้โรคเหี้ย ๆ ทุกโรคแหล่ะ

ดูแลสุขภาพให้ดี  และขอให้มีความสุขกับการ ดูด แดก ดื่ม

ไปก่อนล่ะ  (และกูก็จะกลับมา  แม้ไม่มีใครต้องการกุก็ตามที  ว่ะ ๕๕๕ )

โลกใบนี้กูดปิดมาเพื่อเล่าเรื่องเหี้ย  ระบายอารมณ์เรื่องแบบเหี้ย ๆ  เพราะนี่คือ อาณาจักรของเหี้ย   ไม่ใช่โลกของคนดี  ใครที่เข้ามาแล้ว  (หรืออาจไม่มีใครเข้าเลย  กูก็ไม่สน)  ถ้ารู้ว่ามีหางแดงหลังแดงเหมือนกู   พูดกันแบบเหี้ย ๆ ได้เลย   กูไม่ถือ  ไม่ต้องกระแดะ 

โลกของกูไม่ต้อนรับคนกระแดะ  กูจะยกย่องคนเหี้ย ๆ ที่ยอมรับว่าตัวเองเหี้ยเท่านั้น

ขอให้แสงรวีแห่งความเป็นเหี้ยฉาบฉายและสถิตย์กับท่านทุกคน

ความเหี้ยจงเจริญ !!!